به آفریدیان

«لغت نامه دهخدا»

[بِهْ فَ] (اِخ) منسوب به به آفرید. به آفریدیه: پرکدر. بر کنار مرورود نهاده است و او را قهندز است استوار و اندر وی گبرکانند و ایشان را به آفریدیان خوانند. (حدود العالم چ دانشگاه تهران ص94). رجوع به به آفرید شود.