«لغت نامه دهخدا»
[بَ ئُدْ دی نِ اَ بِ](اِخ) علی بن عیسی اربلی. از شعرا و محدثین و منشیان شیعی عراقی بود. وی در بغداد مشاغل دیوانی داشت، و در خدمت عطاملک جوینی بود. اثر معروفش کتاب کشف الغمه است بزبان عربی در شرح حال ائمهء اثناعشریه که در 687 ه . ق . آنرا بپایان رسانیده و همین کتاب باعث شهرت او در نزد شیعه است. (دایره المعارف فارسی). رجوع به اعلام زرکلی ج 2 ص 684 شود.