«لغت نامه دهخدا»
[بَ رَ] (اِ مرکب) گل نارنج از اینجاست که عرقش را عرق بهار گویند. (آنندراج). مربای بهار نارنج مربایی مطبوع و معطر است. (یادداشت بخط مؤلف).