بهت

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ع اِمص، اِ) دروغ. (منتهی الارب). کذب و دروغ. (ناظم الاطباء). || افترا. (فرهنگ فارسی معین). || (ص، اِ) جِ بَهوت(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - بسیار دروغ باف. (منتهی الارب).