بهدان

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (نف مرکب) به داننده. داناتر. اعلم. (فرهنگ فارسی معین). مطلع و آگاه تر :
نه با آنْت مهر و نه با اینْت کین
که بهدان تویی ای جهان آفرین.فردوسی.
گرگ ز روباه به دندان تر است
روبه از آن رست که بهدان تر است.نظامی.