بهره مند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ / رِ مَ] (ص مرکب)کامیاب. متمتع و دارای حظ و نصیب. (ناظم الاطباء). برخوردار. محظوظ. بهره ور. صاحب حظ. (یادداشت بخط مؤلف) : و از عدل و انصاف خود همگنان را بهره مند گردانید. (اسکندرنامه نسخهء سعید نفیسی).
نکردی کسی را چو من بهره مند
ز گنج و ز تخت و ز نام بلند.فردوسی.
به بهرام گفتند کای بهره مند
بشاهی تویی جان ما را پسند.فردوسی.
زمین آمد از اختران بهره مند
هم از هر سه ارکان ز چرخ بلند.اسدی.
گشادن بند هر شغلی توانی
که از انواع دانش بهره مندی.سوزنی.
مبادا بهره مند از وی خسیسی
بجز خوشخوانی و زیبانویسی.نظامی.
تو بر سمندی و بیچارگان اسیر کمند
کنار خانه زین بهره مند و من مهجور.
سعدی.
من از این طالع شوریده برنجم ورنی
بهره مند از سر کویت دگری نیست که نیست.
حافظ.
پس آن قوم که برایشان مال سال گذشته مانده بود بدان بهره مند شد و دیگران محروم شدند. (تاریخ قم ص190).
چو عصا هرکس که باشد بهره مند از راستی
زیر دست خلق شد محکوم نابینا فتاد.کلیم.