بهزاد

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (اِخ) نام یکی از نجبای ایران در زمان قباد پیروز. (ولف):
گوا کرد ازمهر و خراد را
فراهین و نیدوی و بهزاد را.
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج1 ص316).