بهشت عدن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ تِ عَ] (اِخ) یا باغ عدن مذکور در عهد عتیق (پیدایش 2) که آدم و حوا در آن میزیستند ولی بجهت نافرمانی از امر خدا از آن طرد شدند. این بهشت بهشت زمینی و دجله و فرات از رودهای آن بوده است. با پیدایش مفهوم مسیح در نزد یهود امید بازیافتن بهشت زمینی ازدست رفته در آنان راه یافت و بهشت را همان مملکت مسیح منتظر دانستند. (از دایره المعارف فارسی) :
اگر یک شب بخوان خوانی مر او را مژده ور گردد
به خوانی در بهشت عدن بر حلوا و بریانها.
ناصرخسرو (دیوان، چ مینوی - محقق ص444).
بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما بمیخانه
که از پای خمت روزی(1) بحوض کوثر اندازیم.
حافظ.
(1) - ن ل: یکسر.