بهشت نشین

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ نِ] (نف مرکب) از عالم صحرانشین و مسندنشین. (آنندراج). اهل بهشت. || مبارک و خجسته و مسعود و بختیار. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر