بهشتی پیکر

«لغت نامه دهخدا»

[بِ هِ پَ / پِ کَ] (ص مرکب) آنکه قامتش آراسته باشد. زیبااندام. خوش قامت :
نشسته گوهری در بیضهء سنگ
بهشتی پیکری در دوزخ تنگ.نظامی.
بهشتی پیکر آمد سوی آن دشت
بگرد جوی شیر و حوض برگشت.نظامی.