بهمنش

«لغت نامه دهخدا»

[بِ مَ نِ] (ص مرکب) وهمنش. دارای منش نیک. دارندهء اندیشهء خوب. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به منش شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر