بهی

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (اِ مرکب) کیش یزدان پرستان که آنرا دین بهی گویند. (آنندراج) (انجمن آرا). یزدان پرستی و دین بهی. دین یزدان پرستی. (ناظم الاطباء) :
بیآموز آئین دین بهی
که بی دین نه خوبست شاهنشهی.دقیقی.
پذیرفت پاکیزه دین بهی
نهان گشت بیدادی و بیرهی.فردوسی.
زن و خواسته باید اندر میان
چو دین بهی را نخواهی زیان.فردوسی.