بیابان بر

«لغت نامه دهخدا»

[بُرْ] (نف مرکب) بیابان نورد. طی کنندهء بیابان. که در بیابان رود. بسیارسیر :
باد چون عزم اوست در ناورد
زآن بیابان بر است و کوه نورد.مختاری.