بیجادق

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (معرب، اِ) مهره ای است. (مهذب الاسماء). سنگ سرخی است لونش به یاقوت نزدیک بود. (نزهه القلوب). بیجاذق. معرب بیجاده. رجوع به بیجاده شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر