بیجاده گون

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ] (ص مرکب) برنگ بیجاده. سرخ. یاقوتی رنگ :
گاه برسان یکی یاقوت گون گوهر شود
گه بکردار یکی بیجاده گون مجمر شود.
فرخی.
می بیجاده گون خواهد بت سیمین ذقن خواند
بتی خواند که او را شاخ باغ(1) نسترن خواند.
فرخی.
گلنار همچو درزی استاد برکشید
قوارهء حریر ز بیجاده گون حریر.منوچهری.
ز بیجاده گون بادهء دلفروز
فشاندند بیجاده بر روی روز.نظامی.
بیا ساقی از باده جامی بیار
ز بیجاده گون گل پیامی بیار.نظامی.
- بیجاده گون تیغ؛ شمشیر خون آلود خونریز. (آنندراج) (ناظم الاطباء).
(1) - ن ل: باغ شاخ.