بی جان شدن

«لغت نامه دهخدا»

[شُ دَ] (مص مرکب)بی حیات شدن. بی روان گردیدن :
بسا دشمنا کز تو بی جان شده
بسا بوم و بر کز تو ویران شده.فردوسی.
وگر آز ورزیم و پیچان شویم
پدید آید آنگه که بی جان شویم.فردوسی.
اگرچه رشته از تاب گهر بی جان و لاغر شد
کشید از مغز گوهر انتقام آهسته آهسته.
صائب.