بی جواز

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ص مرکب) بی اجازه. بدون اجازه. بی رخصت :
بدو پهلوان گفت کای دیوساز
چرا رفتی از نزد من بی جواز؟
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ص2650).