بی حاجت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ص مرکب) آنکه احتیاج ندارد. بی نیاز :
ور تو خود از حجت بی حاجتی
نه بتو مر حجت را حاجت است.
ناصرخسرو.
بی حاجتم بفضل خداوند لاجرم
اندر جهان ز هر که بمن نیست حاجتش.
ناصرخسرو.