بی حق

«لغت نامه دهخدا»

[حَ / حَق ق] (ص مرکب)حق ناشناس :
این چنین سنگدل و بی حق و بی حرمت جفت
شاه مسعود مبیناد و مَیُفتاد از راه.
منوچهری.