بیخه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ / خِ] (اِ مرکب) بیخ. اصل. (آنندراج) :
چنان بیخه و ریشه های متین
که رگ رانده در مغز گاو زمین.
ظهوری (از آنندراج).