بیدرمان

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (ص مرکب) (از: بی + درمان) بدون درمان. بی علاج و لادوا. (آنندراج). بی چاره و لاعلاج. (ناظم الاطباء). بیچاره. غیرقابل علاج: درد بیدرمان؛ علاج ناشدنی. مرضی لاعلاج. (یادداشت مؤلف). درمان ناپذیر. و رجوع به درمان شود :
وگر ز درد بترسی حسد مکن که حکیم
مثل زند که حسد هست درد بی درمان.
عنصری.
موجب خاموشی من درد بی درمان و هجر بی پایان تست. (سندبادنامه ص74). درد بی درمان و محنت بی پایان بر دل و جان مستولی شده. (سندبادنامه ص188).
دل خاقانی از تو نامزد شد
بهر دردی که بی درمان می آید.خاقانی.
علاج درد بی درمان ندانست
غم خود را سر و سامان ندانست.نظامی.
ای زبان هم گنج بی پایان تویی
ای زبان هم درد بیدرمان تویی.مولوی.
گهی بر درد بی درمان بگریم
گهی بر حال بیسامان بخندم.سعدی.