«لغت نامه دهخدا»
[دَ] (ص مرکب) (از: بی + دم) بی نفس. || بی نفسی که به خیر و دعا بر کسی دمیده شود. - بیدم مردان؛ بی نفس دمیده شده به خیر و دعا بر کسی. بی دعای اولیاءالله. (آنندراج). و رجوع به دَم شود.