بید ناز

«لغت نامه دهخدا»

[دِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بید موله. بید مجنون. بید معلق. (یادداشت مؤلف) :
زلفت که چو بید ناز آویخته است
خاک محن اندر سر من بیخته است.
(از کتاب شرف الدین رامی).
رجوع به بید مولّه و بید مجنون و بید معلق شود.