بیرخ

«لغت نامه دهخدا»

[بَ رَ] (اِ) این کلمه در بیت زیر (لباب الالباب ج1 ص242) از محمد بن بدیع نسوی آمده و مؤلف آنرا با تردید ذکر کرده و ارجاع به بیدخ داده اند، و بیدخ بمعنی اسب تیزرو است :
که گر ز ابر قبول تو شبنمی یابد(1)
ز مرغزار مراد تو برکشد بیرخ.
(1) - ن ل: کرا ز ابر قبول تو شبنمی باید.