بیرون نشین

«لغت نامه دهخدا»

[رونْ، نِ] (نف مرکب) که در خارج بنشیند. که در درون و متن نباشد. از باطن به ظاهر آینده :
رنگ درونی شده بیرون نشین
گفته قضا کانَ من الکافرین.نظامی.