«لغت نامه دهخدا»
[غُ / زاغْ غُ] (ترکیب عطفی، ص مرکب) بی زاغ و زیغ. بی زاق و زیق. در تداول عامه بمعنی بی بچه و امثال آن. (از یادداشت مؤلف). رجوع به «زاغ و زوغ» شود.