«لغت نامه دهخدا»
[زَ] (حامص مرکب) (از: بی + زر + ی) بی پولی. فقر : خجلت محتاجان مرا بزمین فروکرد از بی زری و بی پولی و فقر همچنان که زر به قارون کرد و او را با گنجهایش خاک خورد کرد. (از یادداشت مؤلف).