بیسکون

«لغت نامه دهخدا»

[سُ] (ص مرکب) (از: بی + سکون) جنبان. متحرک. (ناظم الاطباء). || مشوش. مضطرب. بی آرام :
هر جا که دلی است در غم تو
بیصبر و قرار و بیسکون باد.حافظ.
|| کسی که از شوخی هیچ جا قرار نگیرد. (غیاث). شوخ که در هیچ جا قرار نگیرد. (آنندراج). رجوع به سکون شود.