بی شبانی

«لغت نامه دهخدا»

[شَ] (حامص مرکب)بی چوپانی. بی نگهبانی. بی پاسبانی :
شد از بی شبانی رمه تال و مال
همه دشت تن بود بی دست و یال.فردوسی.
رجوع به شبانی شود.