بیش خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ/خُرْ دَ] (مص مرکب) پر خوردن. بسیار خوردن :
بیش خوردن قوی کند گردن
لیک زیرک شوی ز کم خوردن.سنائی.