بی شر

«لغت نامه دهخدا»

[شَرر / شَ] (ص مرکب) (از: بی + شر) بدون شر. دور از شر :
سِیُمْشان بد او مه(1) که هرگز نجوید
مگر خیر بی شرّ یا نفع بی ضر.
ناصرخسرو.
- بی شر و شور؛ (از اتباع)، آرام. رجوع به شر شود.
(1) - ن ل: به.