بی عرز

«لغت نامه دهخدا»

[عَ رَ] (ص مرکب) این صورت در بیت ذیل از دیوان ناصرخسرو (ص 142 س 25) آمده است، ولی مرحوم دهخدا در تصحیحات قیاسی آخر کتاب آن را «بی عبر» دانسته اند (ص642 ستون 2 س 11) :
بپذیر ز حجت سخن که شعرش
بی فایده و بی عرز نباشد.(1)ناصرخسرو.
(1) - ن ل: بی عزر. (دیوان چ تقوی ص142).