«لغت نامه دهخدا»
[فَ / فِ] (ص مرکب) (از: بی + فیض) بی خیر. کسی که فایده و نیکی او به دیگران نرسد و از وجود وی فایده برای کسی مترتب نگردد. (ناظم الاطباء). و رجوع به فیض شود.