بی کارپوی

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) که بیکار راه رود. که بی شغل بسر برد. که به کار تن درندهد :
نه دوروی باید نه پیکارجوی
نه بی دوست از دل نه بی کارپوی.
(گرشاسبنامه).