بیکبار

«لغت نامه دهخدا»

[بِ یَ / یِ] (ق مرکب) (از: ب + یک + بار) ناگاه. (آنندراج). یکبارگی و ناگاه. بی خبر. دفعتاً. (ناظم الاطباء). || یکباره. بالتّمام :
از بند شبانروزی بیرون نهلدْشان
تا خون برود از تنشان پاک بیکبار.
منوچهری (دیوان ص155).