بی مرد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (ص مرکب) خالی از مرد. فاقد جنس نرینهء آدمی. || خالی از سکنه و اهالی :
جهان سر بسر پاک بی مرد گشت
بر این کینه پیکار ما سرد گشت.فردوسی.
شوند انجمن کاردیده مهان
در آن رزم بی مرد گردد جهان.فردوسی.
- بی مرد و مدد (زنی...)؛ زنی بی کس. (یادداشت مؤلف).