بی معین

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ص مرکب) (از: بی + معین) بی یار و یاور. (ناظم الاطباء) :
آسمان بی معین احمد او
اختران را قِران نخواهد داد.خاقانی.
و رجوع به معین شود.