بی نواخانه

«لغت نامه دهخدا»

[نَ نَ / نِ] (اِ مرکب)فقیرخانه. خانهء بینوایان. || خانه ای که در آن قوت و خوردنی نباشد :
بخور چند روزی و بردار نیز
چه جویی بدین بی نواخانه چیز؟فردوسی.
|| کنایه از دنیاست.