«لغت نامه دهخدا»
[وایَ / یِ] (ص مرکب) (از: بی + وایه) بی ملجأ. بی پناه. (یادداشت مؤلف). || بی ضرورت و بدون لزوم و حاجت. (ناظم الاطباء). شاید وای و وایه (وای + ه) صورتی باشد از «بای» ریشهء مضارع مصدر بایستن.