«لغت نامه دهخدا»
[وَجْهْ] (ص مرکب) (از: بی + وجه عربی) که وجهی ندارد. که محلی ندارد. بی دلیل : و اگر بر وفق تصور خویش در آن تصرفی نمایند بلاکلام بی وجه و ناصواب افتد. (تاریخ رشیدی). رجوع به وجه شود.