بیوع

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (از ع، اِ) جِ بیع. (این جمع در فرهنگهای معتبر عربی دیده نشد) :
در بیوع آن کن تو از خوف غرار
کز رسول آموخت سه روز اختیار.مولوی.
و رجوع به بیع شود.