بیوگان

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) پیوگان. عروس :
بیک جا بر(1) بیوگان(2) و خسوران
بیوگان دختران داماد پوران.
(ویس و رامین از جهانگیری).
رجوع به پیوگان شود.
(1) - ن ل: در او خرم.
(2) - در ویس و رامین چاپ هند: بیوکان. (از یادداشت مؤلف).