بی یسمع

«لغت نامه دهخدا»

[یَ مَ] (ع جملهء فعلیه) (از: ب + ی متکلم + یسمع، فعل مفرد مضارع) به من می شنَوَد. به وسیلهء من می شنَوَد :
رو که بی یسمع و بی یبصر تویی
سر تویی چه جای صاحب سر تویی.
مولوی.