پاافشار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ مرکب) دو تختهء کوچک باشد بمقدار نعلین که بافندگان پای بر زبر آن نهند و چون یک پای بیفشارند نیمی از رشته ها که می بافند فرود آید و چون پای دیگر بیفشارند نیمی دیگر. و آنرا پای اوژاره و لوح پای نیز گویند :
نیست بافنده او به دست افزار
نه به ماکونورد و پاافشار.آذری.
|| جای پا در پیانو و چرخ خیاطی و غیره(1).
.
(فرانسوی)
(1) - Pedale