پاپوش

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب، اِ مرکب) کفش. پای افزار. پاافزار. پوزار. پااوزار. نعل. حِذاء :
به اقتضای زمان کار خویشتن بگذار
که سعی بیهده پاپوش میدرد، «مثل است».
سلیم.
- پاپوش برای شیطان دوختن؛ سخت گربز بودن.
- پاپوش برای کسی دوختن؛ او را بزحمت و رنج و تعب و زیان و خسارتی دچار کردن. به حیله او را گناهکار یا مدیون کردن.