پاچه پز

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ پَ] (نف مرکب) آنکه پاچهء گوسفند پزد فروختن را :
نگار پاچه پز من که دل سراچهء اوست...
میرزا اشتها.
پاچه خیزک.
[چَ / چِ زَ] (اِ مرکب) قسمی آتش بازی.