پاداشت

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) جزا و سزا نیکی یا بدی را : و پاداشت را از اینجا جزا گویند. (تفسیر ابوالفتوح رازی). و جزا پاداشت باشد اِمّا بخیر و اِمّا بشر. (تفسیر ابوالفتوح رازی). || جزای نیکی. (اوبهی). ثواب. مثوبه. مقابل بادافراه :
موافقان ترا و مخالفان ترا
ز مهر و کین تو پاداشت است و بادافراه.
معزی نیشابوری.
و رجوع به پاداشن شود.
پاداش ده.
[دِ هْ] (نف مرکب)پاداش دهنده :
نیکی و سخاوت کن و مشمر که چو ایزد
پاداش ده و مفضل و نیکوشمری نیست.
سنائی.
پاداش دهنده.
[دَ هَ دَ / دِ] (نف مرکب)دَیّان. (مهذب الاسماء). آنکه پاداش دهد. جزادهنده. مکافات کننده.