پادشه

«لغت نامه دهخدا»

[دْ / دِ شَهْ] (اِ مرکب) پادشاه. سلطان. ملک :
پادشه پاسبان درویش است. سعدی.
پادشه پسر.
[دْ / دِ شَهْ پِ سَ] (اِ مرکب)شاهزاده. پادشاه زاده. پسر پادشاه : مسکین درین سخن که پادشه پسری به صید از لشکریان دورافتاده. (گلستان).
پادشه زاده.
[دْ / دِ شَهْ دَ / دِ] (ن مف مرکب) پادشاه زاده :
پادشه زاده یوسف آنکه هنر
جز بنزدیک او نکرد مقرّ.فرخی.
خسرو پردل ستوده هنر
پادشه زادهء بزرگ اورنگ.فرخی.
پادشه نشان.
[دْ / دِ شَهْ نِ] (نف مرکب)نشانندهء پادشاه. پادشاه نشان. پادشانشان. نشانندهء شاه :
ای شاه تاجدار که بر تکیه گاه ملک
هم پادشه نشینی و هم پادشه نشان.سوزنی.
شاه سنجر که کمترین خدمش
در جهان پادشه نشان باشد.انوری.
رجوع به پادشانشان و پادشاه نشان شود.
پادشه نشین.
[دْ / دِ شَهْ نِ] (نف مرکب)نشیننده چون پادشاهان. آنکه نشستنی چون پادشاهان دارد :
ای شاه تاجدار که بر تکیه گاه ملک
هم پادشه نشینی و هم پادشه نشان.سوزنی.
|| (اِ مرکب) جای نشستن شاه. شهری که مقرّ پادشاه است.