پاده سنگ

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ سَ] (اِ مرکب)کلوخ کوب. تُخماق :
مرا مقابل خصمان خویشتن بینی
چو پاده سنگ بر سنگ و تل به پیش مغاک.
سوزنی.
پادیاب.
(اِ مرکب) رجوع به پادیاو شود.