پاژخ

«لغت نامه دهخدا»

[ژَ] (اِ) پازخ. مالش و آزار باشد. (برهان) :
پاسار میکند من و خوبان را
تنگ آمدم ز پاژخ و پاسارش.ناصرخسرو.
ای کرده دلم غم تو رخ رخ
تا چند کشم ز عشق پاژخ.عماد زوزنی.
پاژگونه.
[نَ / نِ] (ص مرکب) باژگونه. واژگونه. واژگون.